|
[III-e]
|
|
  |
|
          Parco tibi. Falta un acusativo etimoló gico, cualquiera que sea, ya que parcere alicui rei es lo mismo que esse parcum in illa re Virgilio, en libro 10: Argenti atque aun memoras, quae multa talenta natis parce tuis y esto tiene significado pasivo Ciceró n, en el libro 2 de las cartas a Á tico: Nec parcitur labori Livio: Precantes ut a caedibus et ab incendiis parceretur Plinio, en libro 16: Nec corpori ipsi parcitum y en el libro 17: Parcitur uestigiis el verbo admite otros acusativos, como peccatum, errorem, culpam Gelio, en libro 16, cap. 19: Vitam modo sibi ut parcerent Terencio: Nihil parcunt seni el mismo: Hanc ego uitam parsi perdere?, donde perdere es acusativo. En Parcere a sanguine et caedibus se sobreentiende manum, ya que parcere significa abstinere, como en parcere pecuniis.           Pareo. Estacio: Non adeo parebimus omnia matri Gelio, en libro 2: Quaedam non esse parendum. Si alguien pretende defender que aquí falta una preposició n, yo no me opondré , con tal de que se entienda que se suple un acusativo etimoló gico, como lo indican los siguientes usos pasivos Livio, en libro 9: Dicto paretur Ciceró n: Cui paretur.           Parturio. Horacio, en Odas 1: Nec parturit imbres perpetuos.           Pascitur herbas y herbis son frases que utilizamos. Virgilio, en Geó rgicas 4: Pascuntur et arbuta passim y en el libro 3: Pascuntur uero syluas et summa Lycaei.           Paueo. Se sobreentiende pauorem Tá cito: Plures bellum pauescere Lucano, en libro 7: Pauere pugnam Silio: Pauescere prodigia Tá cito, en libro 1: Nec imperitum adulescentulum nec seditiosum exercitum pauescerent. Mira pallere, aestuo y metuo.           Peccare peccatum es un giro frecuente en griego: ἄμαρτειν ἀμαρτίαν. Así en los Salmos leemos esta elegante frase: Peccatum peccauit Hierusalem Ciceró n, en el libro 1 de Sobre la naturaleza de los dioses: Empedocles autem multa alia peccans in deorum opinione turpissime labitur en el mismo libro: Atque etiam Xenophon paucioribus uerbis eadem fere peccat el mismo, en el libro 1 de Sobre los Deberes: Quo in genere in republica multa peccantur el mismo, en Las Paradojas: Multa peccant Terencio, en Adelfos: Te plura in hac re peccare ostendam Salustio, en Jugurta: Quae deliquisset multa fore sperabat.           Penetrare in aedes. Se sobreentiende penetrationem, o se o pedem. Gelio, en el libro 5: Speluncam nactus in eam me penetro et recondo Plauto, en Trinummo: Quin prius me ad plures penetraui en la misma comedia: Ne penetrarem me usquam el mismo, en Anfitrió n: in fugam se penetrare el mismo, en Menecmos: Nec hunc intra portam penetraui pedem Tá cito, en el libro 5: Nihil tamen Tiberium magis penetrauit Estacio, en Silvas, 4: Lumina penetrata mortis Apuleyo, en 8 de Metamorfosis: Improuisi conserto gradu se penetrant.           Pereo es un compuesto de eo, y, como en eo, tambié n en é l se suple uiam serí a pereo uiam, es decir, perficio uiam de ahí que signifique " morir" : y, de la misma forma que Virgilio escribió Corydon ardebat Alexin, así Plauto, en Truculento: Tres unam pereunt adolescentes mulierem Plauto, en Epí dico: Heccine ubi scibit senex, puppis pereunda est probe Homero, en 3 de Ilí ada: Σύ δὲ κακόν σιτόν ὄλκαι, es decir: Tu autem malam mortem peribis. Mira obire.           Pergo in urbem. Se sobreentiende iter o pergere en Plauto es, en efecto, muy frecuente pergo pergere, como ocurre en Pseudolo: Pergitis pergere. Ciceró n, en Acadé micas: Itaque confestim ad eum ire perreximus Livio: Triginta nauium classe ire obuiam hosti pergit Salustio, en Jugurta: Igitur Carthagine duo fratres missi maturauere iter pergere Ciceró n, en Aratea: Post hunc ore fero Capricornus uadere pergit el mismo, en carta a Atico: Pergo praeterita Livio, en el libro 22: Pergit deinde ire sequentibus paucis Virgilio, en el libro 6: Obseruans quae signa ferant, quo tendere pergant Ciceró n, en 1 de Divinació n: Si ire perrexisset Valerio Flaco, en el libro 4: Contra omnes ualidis tenui discrimine remis pergere iter en griego, βῆ δε ἰέναι, es decir: Pergit ire.           Pertaedet. Mira poenitet.           Piget. Mira poenitet.           Plango. Ovidio, en 13 de Metamorfosis: Consuetaque pectora plangit el mismo: Plangitur et trepidans adstringit uincula motu.           Placeo. Plauto, en Trinunmo: Si illa tibi placebit, placenda dos quoque est, quam dat tibi el mismo: Forma placita est Ovidio, en 2 de Fastos: Est uirtus placitis abstinuisse bonis Horacio, en 4 de Odas: Quod spiro et placeo, si placeo, tuum est.           Plaudo. Ademá s del acusativo etimoló gico y en lugar de é l acepta otros acusativos Virgilio, 6: Pars pedibus plaudunt, choreas et carmina dicunt Estacio, en 1 de las Silvas : Aquas plaudere natatu el mismo, en el libro 5: Nec fratrem cestu uirides plausere Theramnae Ciceró n, a Atico: Propter uicinum malum nec uictoria quidem plauditur algunos han enmendado este texto y leen uictoriae tanto de una forma como de otra es pasivo Ciceró n, en Sobre el orador: Nemo pedem supplosit in illo iudicio Marcial, en libro 12: Puluereumque fugax hippodromon ungula plaudit.           Pluere. Cesar Escalí gero, en cap. 9: " Se equivocan quienes piensan que pluit y verbos similares son neutros, ya que son realmente activos decimos en las historias pluit sanguinem y lapides y terra compluta est" . Estas son las palabras de Escalí gero. Apuleyo, en el libro 1 de Floridas: Totum istum spatium, qua pluitur et ningitur adagio: Asinus compluitur y otro: Compluitur neque sole aduritur Plauto: Quam mihi amor et cupido in pectus perpluit meum. Hay que incluir en este grupo todos los verbos llamados de naturaleza. Propercio, libro 2: Sollicito lacrymas depluit a Sypulo.           Poenitet me peccati equivale a poena tenet me peccatti Plauto en Sticho, escena primera: Et me quidem haec conditio nunc non poenitet Accio, en cita de A. Gelio, libro 13, cap. 2: Neque id sane me poenitet. Así pues, esos cinco verbos, miseret, taedet, pudet, piget, poenitet, son en realidad activos así piget me huius rei equivale a pigritia hujus rei piget me, o tenet y en pasiva leemos: Error pudendus, Magister non poenitendus, y uerba pigenda escribió Ovidio Terencio, en Adelfos: Facite quod uobis lubet el mismo en Formió n: Quare obsecro ne plus minusue faxit quod nos postea pigeat Plauto, en Casina: Ita nunc pudeo el mismo, en Menecmos: Adolescens, quaeso loquere tuum mihi nomen, nisi piges mira má s arriba, en el capí tulo 1 de este libro 3, donde se habla de los verbos personales. Livio, libro 1: Sub haud poenitendo magistro Sé neca, en libro 1 del De ira: Ira taedet quae inuasit Suetonio, en Julio: Pertaesus ignauiam tuam el mismo: Pertaesus morum peruersitatem Terencio: Non te haec pudent.           Potior. Plauto, en Asinaria: Fortiter malum qui potitur el mismo, despué s: Potitur bonum Terencio: Hic potitur gaudia el mismo: Sine labore patria potitur commoda Lucrecio, libro 3: Quorum unus Homerus sceptra potitus etc. Ovidio, en Metamorfosis, 6: Nec tamen est potienda tihi Ciceró n, en 1 de Tusculanas: Sic ad decem millia annorum gentem aliquam urbem nostram potituram putent Pacuvio, segú n cita de Nonio: Regnum potior, coniugem macto inferis Sisena, en el libro 4 de las Historias: Omnia quae diximus loca statim potitus el mismo: Hostes loca superiora potiti.           Praesideo. Tá cito, en libro 3: Quae ubi cognita P Velleio - is proximum exercitum praesidebat - alanos equites et leuis cohortium mittit in eos el mismo, en libro 4: Et haud spernenda illic ciuium sociorumque manus littera Oceani praesidebat.           Procedo in urbem. Se sobreentiende iter o uiam Cé sar, en el libro 1 de Guerra de las Galias: Iam processerant uiam tridui. |
|
Copyright(c) de la versió n electró nica 2004 Carlos Cabanillas. ExtremaduraClásica.com . |