|
Ex
numero gerundorum est etiam supinum; geritur enim a
aprticipio in -tus, ut caetera in participio
in -dus; et dicitur supinum quia supine, hoc
est negligenter, agat, et pene ociosum et superuacaneum
sit. Nam orationes quae possunt fieri per hanc uocem
crebrius ad alias transferuntur, ut discedo lecturus,
discedo ad legendum, discedo ut legam, discedo lectum.
Tum praeterea, quum raro inueniatur, rarius accusatiuo
iunctum reperitur. (...) Semper iungitur uerbis motum
significantibus; et motus etiam est in illis. (...) Amatu, lectu, auditu
mire conturbant grammaticos. Mihi partim sunt datiui
quartae inflexionis, partim ablatiui, quibus modus significatur.
(...) Si terminatio in -u supinum uerbum esset,
aliquando haberet a uel ab; deinde uidemus
hanc uocem suscipere adiectiuum. (III, 9, 382-384, 3-20;
1)
El
supino es también un gerundio, ya que es una forma derivada
(geritur) del participio en-tus, de la
misma forma que los demás gerundios son formas derivadas
del participio en -dus; y se llama supino porque
actúa supine, es decir, negligentemente; es casi
inútil y vano, ya que las oraciones que pueden construirse
con esta forma, pueden tener también frecuentemente
otras formas: discedo lecturus, discedo ad legendum,
discedo ut legam, discedo lectum. Además, si es
raro encontrarlo, es mucho más raro encontrarlo con
acusativo. (...) Siempre va unido a verbos de movimiento
y el propio movimiento es inherente al supino. (...)
Amatu, lectu, auditu son formas
que traen de cabeza a los gramáticos. Para mí, en parte
son dativos de la cuarta declinación, y en parte ablativos
que significan "modo". (...) Si la terminación
en -u fuera un verbo en supino, presentaría alguna
vez la preposición a o ab; además, se
puede comprobar que esta forma acepta muchas veces un
adjetivo.
|